Nieuwsarchief

Over Richelle
Richelle Laurijsen wordt op 11 december 1992 geboren in Harderwijk. Ze groeit op tot een vrolijke peuter die graag naar de peuterspeelzaal gaat en altijd het gezelschap van andere kinderen opzoekt. Zelf blijft ze het enige kind van haar ouders Menno en Hélène.

Als kleuter al krijgt ze wat mee van de ‘gekte’ die veel meisjes van met paarden hebben. Ze gaat paardrijden, houdt dat een paar jaar vol en doet intussen ook aan tennis en badminton. Water oefent veel aantrekkingskracht op haar uit, vooral tijdens vakanties.

Richelle kon van jongs af aan al niet stil zitten als ze muziek hoorde, deed als kleuter nog een poosje aan ballet en kon tot voor kort zelfs met krukken of zittend in de rolstoel nog gaan swingen. Zo jammer dat het nu dus echt niet meer gaat. Richelle was ook gek op een weekje naar de sneeuw om te skiën. Ze stond al met drie op de latjes en heeft dit de afgelopen twee winters echt gemist. En als het haar gegeven is zou ze zelfs in januari met lotgenoten nog graag een keer gaan, deze keer echter om op één ski naar beneden te kunnen glijden.

Het begin van de basisschool verloopt minder voorspoedig. Richelle zet zich voor honderd procent in, maar kan niet goed meekomen en mist aansluiting met de andere kinderen. Gelukkig ontdekt een oplettende leraar dat er meer aan de hand is. Richelle blijkt hinder te hebben van dyslexie en van ADD – de ‘zachte’ vorm van ADHD. Op advies van de school gaat ze naar een school voor bijzonder onderwijs. Daar doet ze het prima en bloeit ze weer helemaal op.

Zó goed zelfs dat ze na de basisschool kan instromen in het reguliere vmbo – vrij uitzonderlijk en een grote prestatie. Tegelijk vindt ze een sport die bij haar past: hockey. Niet dat ze er nou steengoed in is, maar ze heeft er een hoop lol in. Als ze net een poosje bezig is, krijgt ze pijn in haar linkerbeen. Een tik met een hockeystick? Overbelasting? De huisarts stuurt haar door naar het ziekenhuis in Harderwijk. Een oplettende arts ontdekt op een röntgenfoto iets wat waarschijnlijk botkanker is.

Richelle en haar ouders worden doorgestuurd naar het LUMC, het academisch ziekenhuis in Leiden. Daar krijgt ze een zes chemokuren, een operatie (er wordt op de plaats waar de tumor zat donorbot in haar been gezet) en hierna volgen nog 8 chemokuren. Eind 2008 is dat achter de rug, maar dan begint de spanning van controles. Controles die nog jaren duren: pas na vijftien jaar zou Richelle ‘schoon’ zijn, vrij van kanker.

Maar zover komt het niet.... Richelle had er al een voorgevoel van en dat blijkt te kloppen. In april ontdekken de artsen dat ze opnieuw kanker in haar been heeft. Ze zou drie zware en drie lichtere chemokuren vlak na elkaar moeten krijgen. Na één zware chemokuur werken Richelles nieren niet goed meer, en moet de behandeling worden gestopt.

Er is dan nog maar één mogelijkheid: Richelles been amputeren, recht door haar knie. Maar ook dat helpt niet. De kanker zit in haar bloed en verspreidt zich zo door haar hele lichaam. Bestralen of een chemokuur kan niet meer. Een experimenteel medicijn geeft haar mogelijk iets meer tijd en zorgt er misschien voor dat ze iets minder last heeft van pijn. Maar Richelle vecht door, voor de actie en voor zichzelf.

En als wonderen bestaan…

Hiermee eindigt de tekst van de folder over het lezen van Richelle. Maar helaas was er voor haar geen wonder gereserveerd. Richelle is overleden. Lees verder.

Richelle Laurijsen uit Harderwijk, die de campagne 'Kanker verziekt je taal', begon, is maandag 23 november op 16-jarige leeftijd overleden. Dat laat haar familie op haar website weten. Richelle leed aan een zeldzame vorm van botkanker.

De scholiere van het Groevenbeek College in Ermelo begon eind oktober de actie tegen het gebruik van het woord 'kanker' in scheldwoorden en vloeken. Ze ergerde zich vooral aan jongeren die kanker als modewoord gebruiken. ,,En het zou mooi zijn als zij vervolgens hun ouders op het gebruik van dit scheldwoord willen wijzen'', zei ze bij het begin van haar campagne.

Het idee een poster te ontwerpen om op school te gebruiken, kreeg een ander karakter toen ze 1,5 jaar geleden te horen kreeg dat ze zelf kanker had. Haar ouders besloten Richelle te helpen met haar idee en richtten onder meer de stichting Rilax op om alles in goede banen te leiden. Haar actie, met bijbehorende website, kreeg veel instemming en steun. De familie laat op de website weten dat Richelle ‘na een zware en oneerlijke strijd’ is overleden en dat haar actie wordt voortgezet.